Nu het afstuderen nadert, blikt een bestuurslid van Key Club International terug op wat deze ervaring haar heeft gebracht.
Door Ava Stamatakis, bestuurslid van Key Club International
“Waarom besta ik?”
Verbaasd fronste ik mijn wenkbrauwen terwijl ik als vierjarige nadacht over de grootste existentiële vraag van het leven. Ik was een nieuwsgierig, fantasierijk kind wiens naïeve geest vaak op zoek was naar antwoorden op de stortvloed aan vragen die mijn hoofd overspoelden.
Mijn moeder grinnikte. „Nou, niemand weet het eigenlijk zeker. Daar is het leven voor bedoeld: om erachter te komen waarom we hier zijn.”
Teleurgesteld door het onbevredigende antwoord van mijn moeder, sloeg ik ons gesprek op in mijn geheugen. Naarmate ik ouder werd, bleef ik de metafysische wereld verkennen en keerde ik steeds weer terug naar ons gesprek in een poging een bevredigende reden te vinden voor mijn bestaan. Ik vond het antwoord op een reeks onverwachte plekken.
Ten eerste: een schoolkantine. Het was mijn eerste Key Club-bijeenkomst. Midden in de inspirerende chaos van 300 handen die dekens maakten voor kinderen in het ziekenhuis, voelde ik de energie door me heen stromen. Mijn handen leken los te komen van mijn lichaam terwijl ze in het ritme van de anderen meebewogen. Dankzij mijn inzet kon er weer een kind worden verzorgd; ik wist dat ik het aan die naamloze persoon verschuldigd was om nog harder te werken.
Ten tweede: tot aan mijn knieën in een hoop mulch. Na maanden van voorbereiding sloten leerlingen van Key Clubs uit heel Virginia zich bij mij aan voor een vrijwilligersproject om een tuin aan te leggen die voedsel zou opleveren voor tieners in nood. Ik zag hoe ze grappen maakten en met elkaar praatten alsof ze elkaar al hun hele leven kenden, verenigd door een gemeenschappelijk doel. Ik besefte dat ook zij baat hadden bij het helpen.
Ten derde: het podium van de balzaal. Toen ik uitkeek over de menigte van honderden mensen, zag ik leden van de Key Club uit Colombia, Barbados, Californië en South Dakota. Ik vroeg hen om hun vertrouwen in mijn dienende leiderschap. Dankzij hun vertrouwen werd ik verkozen voor een internationale functie, waardoor ik mijn inzet kon uitbreiden naar meer studentenleiders en mensen in nood.
Op deze drie momenten, die mijn onvergetelijke ervaring als lid en bestuurslid van Key Club International het best typeren, besefte ik dat Key Club mij, ondanks al het vrijwilligerswerk dat ik voor deze organisatie heb gedaan, zoveel meer heeft gegeven. Het heeft me een tweede familie gegeven. Het heeft me kansen geboden om deel uit te maken van iets dat groter is dan ikzelf. En het allerbelangrijkste: ik hoef mijn moeder niet langer te vragen waarom ik besta – want Key Club heeft me een antwoord gegeven. Het heeft me mijn levensdoel gegeven: dienstbaar zijn.